Na de afgelasting van vorige week in verband met de sneeuw stond er ditmaal wederom een thuiswedstrijd op het programma. Vooraf hadden de coaches nogmaals duidelijk gemaakt dat het handig is om naar de bal toe te gaan om hem af te kunnen pakken, of over te kunnen spelen.
Iedereen knikte dat ze het snapten, dus vol goede moed stapten we het veld op voor een lekker potje voetbal. Het begin van de wedstrijd ging gelijk op. Na een scrimmage voor het doel van de tegenstander scoorde Tygo bijna terwijl Rowen iets later een pegel op de paal zag belanden. Hierna kregen we de 0-1 en 0-2 om de oren na een paar mooie kapbewegingen van de tegenstander. Het spel bleef over en weer gaan en het was een gelijkwaardige pot. Kaj kreeg de bal vlak bij het vijandelijke doel nog voor zijn voeten, maar zijn schot miste kracht om in de goal te gaan. Rowen was niet meer onder de indruk van een wedstrijd en hij schaafde en schoffelde weer dat het een lieve lust was. Tygo werkte zich (zoals een echte Feyenoorder betaamt) een slag in de rondte en kreeg nog een kans die net naast ging. Verdedigend lieten Jonathan en Dylan van zich spreken, Kaj probeerde nog een keer een dribbel en Anouk liep weer met een heerlijke glimlach over het veld om te proberen om de ballen af te pakken.

Ruststand 0-3.

Het ging dus hartstikke goed, jammer genoeg was het scoren nog niet gelukt. In de rust vond iedereen ook dat het best lekker ging en we zouden proberen om zo door te gaan. Helaas was alle concentratie die er in de kleine lichaampjes zit ‘opgebruikt’ tijdens de eerste helft. In de 2e helft werd er over ons heen gewalst en binnen 6 minuten na rust lagen er al een paar ballen in. Uiteindelijk was de eindstand 0-12. Ondanks de dikke nederlaag ging het toch een stuk beter dan de vorige keer. Als we zo kunnen spelen als de 1e helft weet ik zeker dat we nog een paar doelpunten gaan scoren binnenkort. En mocht er iemand weten hoe we de spanningsboog van de kinderen wat kunnen verlengen, dan horen de coaches het graag…